Webdesign Jascha | © Jascha Celie 2010-
Laatst bijgewerkt: 25-
Wanneer ik vrij ben op donderdag doe ik vrijwilligerswerk bij Stichting Present. Hier doe ik samen met een aantal andere vrijwilligers uiteenlopende projecten zoals: tegelen, verven, behangen, ruimen, bouwen en meer. Bij een van deze projecten heb ik een filmpje in elkaar gemonteerd. Daarnaast ben ik door de Woningstichting Den Helder geïnterviewd over het werk en de stichting. Lees hier het interview met de woningstichting
Over Stichting Present:
Present slaat een brug tussen mensen die iets hebben te bieden en mensen die daarmee geholpen kunnen worden. Dat is de missie van Present. Verbinding leggen, makelaar zijn in sociale betrokkenheid.Onze visie is dat er een beweging op gang komt in de samenleving waarbij meer mensen het vanzelfsprekend vinden om naar elkaar om te zien.
Ons werk kenmerkt zich door... Lees verder
Je bent op de homepage van Jascha Celie.
Waarom een eigen homepage? Ik vind het leuk om websites te maken en heb -
Jascha
Het is een fase waar mijn inziens iedereen doorheen gaat, vroeg of laat. Laat ik nu net in die fase zitten. Niet ervoor, ik heb het niet achter mij gelaten; nee, ik zit er middenin. Al zou ik wensen dat ik er doorheen was, het maakte alles zo veel makkelijker. Alle gêne afgelegd, angst voor wat komen gaat is niet meer en wat anderen van je vinden op dat moment: wat maakt het nog uit? Maar helaas ben ik nog niet zover. Ik maak dit nog allemaal door. Dagelijks. Ik schiet tekort, faal en begin opnieuw. Je beklimt een rotswand, maar de grijppunten raken op en dan begint het ook nog eens te regenen. Vallen is onvermijdelijk. Het is dan niet óf je er aan toegeeft, maar wannéér je er aan toegeeft. Ik moet mij focussen, maar het kost mij de grootst mogelijke moeite. Elk signaal, hoe onbeduidend ook, komt net zo hard binnen. Wat is belangrijk en wat kan het ene oor in, het andere oor uit? Ik weet het niet: de kern van mijn probleem.
Boodschappen doen hoort niet op een boodschappenlijstje. Toch staat het erop, in het Chinees. Ik kan mijn eigen handschrift niet eens meer lezen. Of schrijf ik nu zo beroerd? Verder is het blaadje leeg. De zuster komt naar mij toe en zegt me dat zij de boodschappen voor mij doet. Ai, daar ga ik weer de mist in. Boodschappen doen kan ik dus van mijn boodschappenlijstje schrappen.
Ik voel me dom. Alle dagelijkse verrichtingen lijken zo gemakkelijk, het gaat vaak zelfs automatisch. Bij mij niet. Vroeger wel. Wat er veranderd is? Dat is nu net het probleem: ik weet het niet. Ik ben het allemaal kwijt. Het voelde naïef om te denken dat dit mij ook zou kunnen overkomen, net als vele die mij zijn voorgegaan. Mensen in mijn omgeving hadden mijn nalatigheid twee jaar geleden ook al kunnen opmerken, ik heb het alleen al die tijd kunnen verbloemen. Ik wilde er niet van weten. Vergeten.
Wat deed ik voor beroep? Ik was loodgieter, vele jaren. Ben gepensioneerd, ook al vele jaren. Ik weet het nog, als de dag van gisteren. De oorlog heb ik onbewust meegemaakt. Alleen de huiselijke taferelen weet ik mij nog te herinneren. Ik heb een vrouw en twee kinderen. Nee, mijn vrouw is inmiddels overleden. Kleinkinderen? Ik geloof het wel. Ik zal het mijn kinderen eens vragen als ze weer eens op bezoek komen.
Nu ik mij nog bewust ben van het feit dat ik vergeet kan ik nog teren op mijn laatste stukje geestelijke zelfredzaamheid. Toch vloeit veel van de realiteit buiten mij om over in realiteit binnen mij die geen realiteit meer blijkt te zijn. Grenzen vervagen, evenals de herinneringen op korte termijn. Ik hecht steeds meer waarde aan de vaste dingetjes en rituelen. Het bed is voor mij het ultieme toevluchtsoord. Daar is alles goed, hoef ik niet meer na te denken en vooral: hier kan ik niet falen. Het is er veilig.
Bewustzijn is iets vreemds en tevens unieks. Door het bewustzijn zijn mensen tot zoveel meer in staat dan dieren of mensen in de eerste levensfase. Helaas weet ik dat ik op de laatste twee ga lijken. Hulpeloos en gericht op de eerste levensbehoeften. Nog even en mijn bewustzijn ebt weg. Het zou maar beter voor mij zijn. Bewust zijn van het vergeten is vreselijk. Ik zou zo graag willen vergeten dat ik dement ben…. Bij mij werd Alzheimer gediagnosticeerd. Voor mij het begin van het einde.
© Jascha Celie, 23 te Den Helder -
